czyli idea gry idealnej (Wojciech Ozimek)

Jestem po kolejnym (czwartym?) czytaniu książki Neala Stephensona pod tytułem “Diamentowy Wiek: Ilustrowany Lekcyjonarz Młodej Damy”. Gdy pierwszy raz pochłonąłem ją wiele lat temu, wydawała mi się jedynie bardzo ciekawie opisaną historią “postcyberpunkową” o relacjach społecznych, ludziach i wychowaniu. 

Wiele czasu minęło od pierwszego czytania (wtedy byłem jeszcze trzydziestolatkiem, teraz zbliżam się do czterdziestki), W międzyczasie na rynku pojawiły się gry społecznościowe, internetowe i mobilne. Rozrywka, która była niegdyś zarezerwowana dla zamkniętej sekty młodych mężczyzn - tzw. hardkorowych graczy, stała się bardziej powszechna. Dzięki grom “casual” świat elektrycznych snów coraz bardziej się otwiera. Marchewkę w Farmville hoduje stateczny urzędnik z magistratu, gospodyni domowa czy studentka psychologii. Gry wychodzą do tych, którzy nie grali i odnotowują największy wzrost od wielu lat (gry “social” rosną w tempie około 40% rocznie). 

Co więcej - gry podstępem zakradły się do “nierozrywkowego świata”. Tematem “na czasie” staje się gamifikacja, lub  inaczej grywalizacja (z angielskiego gamification - wciąż brakuje dobrego terminu w języku polskim). I tutaj właśnie wkracza idea z “Diamentowego Wieku” Stephensona - idea gry idealnej…